Home » Blog » The selective collective

The selective collective

Selectiviteit.

Een aanslag hier...een aanslag daar, we willen het niet geloven, maar toch is het waar... Om serieuze en minder serieuze zaken, om een punt, een mening, een gevoel duidelijk te maken... Heel de wereld weer in de rouw, weer zoveel mensen met verdriet “in de kou”... Aanslagen komen en aanslagen gaan, maar wanneer is het gedaan? Een aanslag hier...een aanslag daar.. ooit is het er eentje teveel en is het klaar...

Je hoort het steeds vaker in het nieuws: er is weer iemand met een geweer ergens binnengelopen en beginnen rondschieten, er is een autobom met zelfmoordterroristen hier en daar neergeplant, er vliegen vliegtuigen vol met mensen in de WTC torens... Waar het vroeger een “zeldzaamheid” was, komt het nu steeds vaker voor. Is het omdat het nieuws veel uitgebreider is geworden dankzij veel meer beschikbare bronnen, of is het omdat er ook werkelijk meer aanslagen gebeuren?
Een ding is duidelijk, bij ELKE aanslag: iemand, of dat nu 1 persoon of een groepering is, probeert een punt over te krijgen. Of een gevoel. “ Er valt niet met ons te sollen”, dat spreekt uit de omvang van elke aanslag. En toch zijn we prima in olie op het vuur gooien. Hoezo denk je dan? Net door het meer uitgebreidere nieuws, word er des te meer aandacht gegeven aan zulke daders. Je hoort namelijk ook vaak genoeg in het nieuws dat iets “opgeeist” is door die groepering, dat land of dat geloof...
We zijn allemaal blijkbaar als de dood dat zulke groeperingen, landen of geloven, teveel macht zullen krijgen in onze land. Maar als je even logisch nadenkt: net door het wereldbreed uit te smeren op tig tv zenders in tig landen, geef je net zulke mensen meer macht. DAT is wat ze nodig hebben namelijk, denk je echt dat zulke mensen ook zoveel resources, geld, criminele dingen zouden uitvoeren als er nergens geen aandacht aan zou gegeven worden? Tuurlijk niet, want dan komt het punt of hun gevoel wat ze willen weergeven niet over als het genegeerd word. Iemand die macht wilt, wilt ook geld, dus waarom zouden ze dan zoveel risico's blijven nemen en zoveel geld neerdokken als niemand er naar omkijkt en ze op een andere manier EN geld EN macht kunnen hebben? Zeg nou zelf: als je geld kan besparen, en zeker in tijden als deze, dan doe je dat ook, toch? En dat is een heel banale vergelijking, maar het verschilt uiteindelijk niet meer dan enkel de activiteit.
“Ja, maar door het overal in het nieuws te laten komen, worden mensen er bewust van dat die dingen gebeuren en dat die dingen moeten veranderen”, hoor ik verschillende mensen denken. En ook zij hebben hun punt. Ik zeg ook niet dat een keuze daartussen makkelijk is, daar is geen keuze, maar heb je dan liever dat er hypothetisch gezien misschien duizenden menselevens MEER sterven omdat we het niet kunnen nalaten om het wereldwijd uit te smeren, dan dat die duizenden NIET sterven omdat er geen aandacht aan gegeven word?
En worden mensen er echt wel meer bewust van als zoiets uren in het nieuws komt? Ik vind dat persoonlijk nogal een hekel punt. Ik ontken niet dat zulke zaken erg zijn en dat het altijd moeilijk is, maar er sterven dagelijks mensen, aan natuurlijke oorzaken. Deze sterfgevallen komen ook niet uitgebreid in het nieuws, en als je elke dag de optelsom zou maken, kunnen het er evenveel zijn als bij bepaalde aanslagen in het heden of verleden. In Parijs zijn de slachtoffers een pak lager als bij de aanslag op het WTC bv, dus het aantal is mss hetzelfde, alleen niemand die ernaar omkijkt.
Wat maakt die sterfgevallen dan minder erg? Dat het niet zo “sensationeel” als de aanslagen gebeurd? Daar zijn we toch ook onverschillig, want “we kennen die mensen verder niet”. Waarom verandert dat plots als het om een aanslag gaat? Die mensen kennen we toch ook niet? Er is ALTIJD maar een beperkte groep die de slachtoffers kent, dus waarom dompelen we ons zogezegd onder in een massale rouw? Waarom nationale dagen van rouw afkondigen om een aanslag in bv Parijs, een totaal ander land? Niemand hier kent de slachtoffers, niemand zal zo geraakt zijn als de beperkte kring die kortbij die mensen staat.
Waarom moeten we er allemaal van “meegenieten”? Want eronderuit komen is bijna niet te doen: kijk je tv dan is het op de ene zender uren, zap je over dan zie je exact hetzelfde. Krantenkoppen, social media, overal word je er met je neus ingeduwd, gewild en ongewild. Waarom spoort de maatschappij ons langs een kant steeds meer aan tot onverschilligheid, om er langs de andere kant totaal tegenin te gaan?
En ja onverschilligheid word aangespoord door de maatschappij, dat zie je ook overal. Dat begint al bij een simpel iets als de antieke walkman, de gsm zoals we hem nu kennen, de programma's die ineens wel toegelaten zijn op bepaalde uren overdag wat vroeger niet was, de laptops, de knt regeling die steeds lager is gegaan, enz enz. Wie ziet er nooit een groepje jongeren ergens zitten op een bank, of een terras waarbij er niet gesproken word en die smartphone aan hun handen geplakt zit? Wie heeft er nog niemand op de bus met laptop op schoot zien zitten? Om te werken of om film te kijken? Of met een mp 3 speler in de oren?
Nog een voorbeeld van onverschilligheid in de maatschappij: het feit dat we allemaal een nummer zijn. Ondanks dat we namen hebben, karakters hebben en ieder uniek zijn, zijn we niet meer dan een numeriek systeem voor de maatschappij. En dat vinden we ok, daar horen we ook niemand over..Waarom maken we dan een probleem als er heel kort door de bocht gezegd, de nodige nummers wegvallen met een “sensationeel” gebeuren, en enkel die dan, want de “gewone” die blijken het vernoemen dus niet waard....Waarom pikken we het wel dat we als er niks gebeurd een nummer zijn en waarom niet meer als er wel iets gebeurd? En dan pikken we het ook al gebeurd het in een ander land en staat het mijlenver van ons bed en kennen we die mensen helemaal niet!
Denk je echt dat nationale dagen van rouw afkondigen een rouwende familie na een aanslag of een “gewoon” sterfgeval helpt?? Ja, leuk er zijn een boel mensen die doen alsof het HUN naasten zijn die er niet meer zijn, dat is iets, maar die familie blijft nog altijd met het verwerken zitten.
Het land dat “in diepe rouw” zit voor een dag, is het negen van de tien een week of twee later weer vergeten. En dan zijn er maar weinigen die dat hypocriet vinden....En ojee als je het durft uit te spreken en een “rouwende” om iemand die hij niet kent in bv AMERIKA hoort je!! Dan zul je het ongetwijfeld geweten hebben, want dan kom je respectloos over, of heb je geen hart, of ben je gewoon gevoelloos en uitschot dat zich moest schamen dat je zoiets uit je strot krijgt enz enz....
Dat diezelfde persoon, die je daar meedogenloos zijn/haar mening verkondigt, het na twee weken weer kwijt is, of op de verre achtergrond heeft zitten, daar word niet naar gekeken. Maar we gaan wel een saamhorende groep uithangen bij zoiets. DAN hebben we ineens wel sociaal bewustzijn. Als we dat sociale bewustzijn eens ALTIJD zouden toepassen, zouden de aanslagen misschien ook wel een pak minder zijn, of misschien zelfs niet bestaand!
En we kunnen op drastische onderwerpen echt wel onverschillig zijn, even buiten aanslagen, maar even desastreus. Op een gegeven moment werd bekend dat het ebola virus rondwaarde in Afrika. Het duurde even voor alle luchthavens een extra beveiliging hadden ingelast, maar dan is er een arts of verpleegkundige naar daar geweest. Nodige weken daar doorgebracht met bijbehorende risico's en die komt dan weer terug in eigen land. Dan zie je in ons uitgebreide nieuws die persoon op tv komen en pissig zijn, want “die persoon heeft daar zolang gezeten en wil niet meer dan alleen naar huis en hier is het laatste woord nog niet over gezegd”. Quarantaine wil die betreffende persoon niets van weten. Zelfs met de informatie bekend dat het een x aantal tijd duurt voordat symptomen zich KUNNEN voordoen! Nee, want deze persoon wil naar huis en naar kids, begrijpelijk, maar wat dan onbegrijpelijk is in mijn ogen is dat ze er geen probleem mee heeft dat als ze hypothetisch gezien WEL besmet was geweest, haar gezin en alle personen van contact het leven kon kosten door verdere besmetting.
En dan STEUNEN we deze personen ook in zulke gevaarlijke zaken, dan zien we ook enkel dat ze van “haar gezin weerhouden word, en waarom mag deze persoon na zulke moedige werken in Afrika niet in alle rust naar het gezin”. Daar zien ook maar weinigen dat die ene persoon ebola tot een heel land kan brengen als het even verkeerd afloopt. Daar zijn we dan met zijn allen collectief verontwaardigd dat deze persoon niet de gang kan gaan die hij/zij wenst.
Je kan niet langs de ene kant in diepe rouw zijn, om bv langs de andere kant misschien de oorzaak te zijn van de dood van duizenden mensen door een ziekte. Aanslag of ebola virus: beide zaken zijn even drastisch in het nemen van levens. Beiden zijn zaken die altijd zullen blijven bestaan totdat het fataal is. Of tot een mens tot het besef komt. Je kan niet in diepe rouw zijn om iets in een ander land, terwijl je een blind oog hebt voor wat er zich in je eigen land afspeelt. Er gebeuren in eigen land namelijk ook genoeg dingen die ook nefast zijn. En ja, dat kan wel, maar oprecht is het in mijn ogen niet. Als je tranen met tuiten jankt om een aanslag op het wtc, dan kan je ook tranen met tuiten janken om de slachtoffers op “gewone” dagen.
“Ja, maar dan kan ik elke dag wel tranen met tuiten janken”. Ja, dat kan je dan inderdaad. Dus waarom kiezen mensen dan meestal om tranen met tuiten te janken bij grote dingen zoals aanslagen en ebola en niet bij de rest? Hoe oprecht is je rouw dan? En zeker als je er twee weken later niets meer van hoort en het vergeet? Vergeet je je dierbaren ook nadat ze gestorven zijn? Nee toch? Word er bij het sterven van jou dierbare een dag van nationale rouw afgekondigd? Toch ook niet he? Maakt het de dood van de slachtoffers in de aanslag minder erg? Ook niet. Verzacht het het leed van de achterblijvers die voor een heel rouwproces staan? Versneld zoiets het rouwproces? Toch ook niet?
“Ja, maar dierbaren ken je beter dan mensen in aanslagen in andere landen, of zelfs eigen land”. Klopt, dus waarom dompel je je dan onder in diepe rouw? Wat win je ermee? Oprecht is het niet, want zoals er net gezegd is ken je die mensen niet zo goed als je dierbaren naast je...Er is een balans, maar een goede is het niet. De sensationeel gestorven worden heftig even herdacht om daarna zo goed als te worden vergeten, waar je dierbaren gewoon gestorven wel onthouden worden, maar een pak minder heftig herdacht. “Ja, maar ik herdenk ze wel op een heftige manier kan je dan zeggen”. Ik geloof je direct, alleen heb je niet verschillende landen achter je staan om je dierbare met je mee te herdenken...Niet dat dat verschil zou uitmaken in mijn ogen, zoals bovenstaand beschreven.
En waarom katten we als “rouwende” de personen die er anders over denken af op zulke momenten? Deze mensen zijn eigenlijk niet meer dan realistisch en eerlijk in wat ze rondom hun zien gebeuren, en ze ontkennen deze gebeurtenissen ook niet. Waarom “verplichten” we op zulke momenten mensen die er anders over denken, om hetzelfde te denken en hetzelfde te voelen als de “rouwende” mensen? Waarom op commando meeleven en rouwen als het niet oprecht is, maar voor het groter goed en voor de schijn is? Er is nog altijd maar een minimum aan personen die er effectief van wakker ligt en ervoor bang is dat het hun overkomt. Nog altijd een pak minder mensen, dan al het rouwende volk dat op zulke gebeurtenissen op af komt...
De rest vertrouwt erin dat de overheid en de maatschappij voldoende ontwikkeld is om zulke dingen te voorzien of te voorkomen, of te laten verlopen met minder slachtoffers....Zoals de meesten er prima tevreden mee zijn een nummer te zijn. Het vertrouwen dat we hebben in het collectief word eigenlijk gelijk beschaamd. Hoe? Wij vertrouwen dat het collectief voor ons zorgt en voor onze veiligheid en ons welzijn, maar voor het collectief zijn we maar een nummer en niet een persoon met een verhaal. Het collectief maalt er ook niet om om je zomaar op straat te zetten bv. Het collectief kan niet minder om een individueel verhaal geven, hoe erg het verhaal ook moge zijn...
Hoe het ook zij: ook hier ligt de verandering weer bij onzelf. Zolang we zelf niet meer besef krijgen en lef krijgen, word het enkel maar erger. En zullen er in de toekomst veel dagen komen waar “we tranen met tuiten” om kunnen gaan janken.... Begin al maar tissues te sparen zou ik zeggen..

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.