Home » Blog » De mens.

De mens.

Een leerproces

"De wolken lijken met een zachte hand geverfd, met een penseel dat geen beperkingen heeft. De mist kruipt langzaam over het landschap, badend in het waas van de ondergaande zon. Het glooiende landschap, het totaalplaatje, waarmee alles begon, in harmonie met elkaar. Iedereen mag deze schoonheid indrinken, maar zovelen jagen er vluchtig door en laten het niet bezinken”

Niet beseffend hoe nietig we eigenlijk zijn. De meesten mensen toch niet. Een keer dat de aarde zijn beschermende sluier achterlaat, is er van ons niets meer over, alles wat er is vergaat. In 1 seconde, misschien sneller, misschien trager.
De aarde heeft net als de natuur, de dieren en mensen zijn eigen wil. Een eigen wil zoals eenieder die kent, gebruikt en/of misbruikt. We denken dat alles wat we doen juist is, maar is dat wel zo? Het antwoord op deze vraag is nooit te vinden. Een oneindige zoektocht, een doolhof met tig mazen...
Alles draait maar door, voor “het groter goed” of “voor de mensheid”, en tegelijk is het net de mensheid die steeds minder en minder gehoord word. Echt gehoord word. We zijn uiteindelijk nog altijd niet slimmer of beter dan een dier, integendeel zelfs. Nog altijd is er het verschil tussen “meer en minder” en “de goeie en de kwade”. Net als in de natuur.
Ook zoals in de natuur, delven de kwade of de mindere altijd het onderspit. Hoe hard deze ook mogen vechten, hoeveel deze er ook voor doet, het onderspit word gedelft. “Survival of the fittest” noemen ze dat dan. Daarmee insinuerende dat een mindere ook effectief minder waard zou zijn. Maar eigenlijk is dat niet waar en is de mindere meer waard, simpelweg omdat een mindere meestal meer en betere waardes lijkt te hebben.
Terwijl dat bij de meerdere niet is, of anders is, of op de verkeerde manier is, denken we. Een beeld waardoor de kloof tussen deze twee alleen maar groter word. Terwijl we uiteindelijk gelijken zijn. Een basis met gapende kloven is gedoemd te mislukken. Altijd. Een stevige basis staat als een rots. Een stevige basis: meer en minder door elkaar, en zo toch samen. Meer en minder als gelijken.
Je zou denken na alle eeuwen dat de mensheid bestaat dat we slimmer zouden zijn geworden dan onze voorgangers. En we zijn ook op een bepaalde manier slimmer geworden, maar is het de juiste manier? Het bewijs dat de huidige manier niet werkt is er namelijk, kijk maar naar de geschiedenisboeken. Het is grotendeels bekend en te bezichtigen of op te vragen in sommige gevallen. En toch blijven we op dezelfde rampkoers varen.
“Dat is vooruitgang” zeggen ze dan...Ik ken geen dier of plant dat bewust zijn eigen habitat naar de knoppen werkt. Wetende dat dat het eindresultaat gaat zijn. En zeker niet “voor de lol”. Dus dat zou vooruitgang zijn....waar zijn we dan mee bezig??
De natuur en de dieren hebben in bovenstaande alinea bewezen slimmer te zijn dan ons. Wij die denken slim te zijn, wij die denken voor god te kunnen spelen en denkende daarmee de mensheid vooruit te helpen. Wij die ons alles wanen, zijn dommer dan een dier, how's that for ego? Waarom wanen wij onszelf on the top of the world, terwijl we simpele begrippen blijkbaar niet eens kunnen bevatten, of begrijpen?
Veel mensen zoeken het in de wetenschap, anderen zoeken het in religie. Er zijn er maar weinigen die het bij zichzelf zoeken. Niemand schijnt te beseffen dat de oplossing zich “simpelweg” in onszelf bevind. Niemand neemt die tijd en moeite om het te zien.
Als meer namelijk diep in zichzelf zou kijken, zou hij zien dat hij in de kern niet zoveel verschilt van minder. Omgekeerd ook: als minder diep in zichzelf zou kijken, zou hij zien dat hij in de kern ook niet zoveel verschilt van meer. Het word alleen door beide “groepen” anders weergegeven en anders bekeken. Maar in de basis willen, zowel meer als minder, het zelfde: gelukkig zijn, liefde kennen en dat beschermen. De kern is in wezen hetzelfde, enkel de uitvoering is anders, we willen uiteindelijk geen van allen de wereld om zeep helpen.
En wie is er goed of kwaad of meer en minder vraag je je misschien af? Geen van twee is enkel goed of kwaad en meer of minder. Minder heeft uiteindelijk op zijn manier het beste met de wereld voor, en meer heeft als einddoel op zijn manier ook het beste met de wereld voor. Beiden proberen ze op hun manier gelukkig te worden, liefde te kennen en dat te beschermen.
Maar ondanks dat word de wereld om zeep geholpen en komt hij aan zijn eind. Ook daar kan je bewijs van vinden en dat is heel makkelijk: in religies gaat het over het einde der tijden, in de wetenschap gaat het over een verwoestende komeet, een te opgewarmde aarde + ijstijd, een wereldoorlog 3....Aan alle tekenen is duidelijk dat het op een gegeven moment stopt. Maakt niet uit welke manier, het stopt, dat staat namelijk overal beschreven en hoef je geen genie voor te zijn om dat te zien.
En toch leren we niks....en dat met al onze “kennis en intelligentie” die we beweren in pacht te hebben....Nog altijd zijn we niet bereid naar onszelf te kijken om daar de antwoorden en oplossingen te vinden. “Al geef je een aap een gouden ring, het is en blijft een lelijk ding”. Verandering ligt bij onszelf, we moeten het alleen op tijd inzien.

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.