Home » Blog » De tijd.

De tijd.

Tijd: vriend of vijand?

Tijd: wat is tijd? Iets dat vooruit tikt? Uren, minuten, seconden, Jaren, maanden, dagen, tijdperken, eeuwen, decennia... Of iets dat zichzelf enkel continu herhaalt? Het gaat sneller dan je denkt, en het vasthouden kan je niet. Onverbiddelijk tikt die tand des tijds door. De zandloper die nooit stopt. Razendsnel en ongrijpbaar. Onoverwinnelijk, ook al proberen we nog zo hard. Tijd: vriend of vijand?

Waarom heeft een mens eigenlijk tijd uitgevonden? Waar zou de mens zijn als de tijd NIET was uitgevonden? Zouden we dan denken dat we onsterfelijk zijn? Eeuwig leven hebben? Geen besef van tijd, is ook geen besef van leeftijd, toch? Maar goed, dan heb je nog de natuurelementen waarop je “tijd” kan gaan baseren. En in vergelijking met de huidige tijd, krijgt tijd via de natuurelementen toch weer een andere dimensie.
Want niets is zo onvoorspelbaar als natuurlijke elementen. We hebben weermannen en weervrouwen die een gooi doen naar de natuurelementen. Maar zoals al bewezen is, is er niets zo veranderlijk als de natuurelementen, dat blijkt uit het aantal foutieve voorspellingen. Dus door tijd op deze elementen te baseren, word tijd veranderlijk. Dat zou wat geven onder de mensen, zeker in tijden als deze. In landen waar het veel langer licht blijft, de zon anders staat enz. Complete chaos. Door een paar termen als dagen, uren, minuten. Zo groots en toch zo gevangen in zichzelf, tijd.
Tijd heelt alle wonden, tijd brengt raad, tijd slijt. Maar ook daar heeft tijd een heel ander niveau. Een individueel niveau, want deze spreekwoorden worden dikwijls gezegd in tijden van leed. Maar leed is voor elk mens anders. Ieder verwerkt op zijn eigen manier, dus voor de een is dat een week, waar het voor de ander een half jaar zal nemen. En misschien zelfs nooit zal lukken, binnen de gegeven tijd. Want ondanks dat ook in deze situatie tijd heel groots en toch gevangen is, is dat in een leven ook.
De tijd van je leven hebben. Een positiever spreekwoord betreffende tijd. Maar ook weer veranderlijk. Voor de een is het negentig jaar, voor de ander kunnen het er maar dertig zijn. Voor weer anderen kan het na een dag al gedaan zijn. Dus ook weer gevangen in zichzelf...Heb je dan de tijd uit je leven kunnen halen op een dag? Veel mensen doen jaren over ervaringen, veel mensen blijven tot de dood ervaringen opdoen.
En wat is de dood? Een gebrek aan tijd? Of een einde ervan? Of een nieuw “tijd”perk? Volgens vele zou dat nieuwe tijdperk geen tijd kennen. Dus waarom is een mens er van overtuigd dat tijd iets noodzakelijk is? Verlies je niet meer tijd met je tijd in te delen, dan met je tijd te leven als nooit ervoor? Natuurlijk is dat niet mogelijk in de huidige maatschappij, want we moeten allemaal werken voor de kost, we willen namelijk een dak boven ons hoofd, en warmte in de winter, en voor kinderen kunnen zorgen en ze alles geven wat ze willen en we zelf niet gehad hebben.
Door bovenstaande alinea krijgen we een chronisch tekort aan tijd. We willen minder werken en meer bij het gezin zijn. We willen graag op vakantie en herinneringen opdoen. We willen kunnen genieten en ervaringen opdoen. Helaas kost dat allemaal geld, en om geld te verkrijgen moet je werken. De meeste “tijd van je leven” ben je aan het werken. En ook daar is, dankzij de huidige maatschappij, tijd veranderlijk. Vroeger kon je op 65 al stoppen met werken, nu moet je bij wijze van tot je 70 doorwerken en liefst langer. Daardoor is de tijd die je kan genieten weer korter, dus weer gevangen in zichzelf, ondanks de rekbaarheid van het begrip.
In verschillende landen wonen in de jungles stammen waar de tijd niet lijkt te bestaan. Waar de klok nooit is opgestart en altijd op het ritme van de natuur is geleefd. En die mensen zijn ook gelukkig. Misschien omdat ze niet beter weten in veel mensen hun ogen, maar is dat wel zo? Zijn deze stammen niet veel rijker in hun tijd, dan wij met alle vooruitgang en alles wat we hebben verkregen en uitgevonden doorheen de jaren?
En ik hoor verschillende mensen denken van “ja, maar die mensen sterven jonger, onze medische zorg is beter” of “voor ons is het toch makkelijker, wij stappen in de auto en gaan naar de super, hun moeten gaan jagen en hopen dat ze goed zijn”. Zo zijn er altijd mensen natuurlijk. Geen probleem, ook die mensen horen er, aangezien die er ook al eeuwen zijn, wat zorgt voor goede discussies en verschillende oogpunten zoals wetenschap-religie.
Maar ik persoonlijk ben er van overtuigd dat die mensen veel gelukkiger zijn, simpelweg omdat ze het begrip tijd, zoals wij het kennen, niet kennen. Er komen steeds meer waarschuwingen over stress en hoe gevaarlijk het is enz enz. Dingen die veroorzaakt worden door continue druk van een tekort aan tijd. Bewust of onbewust. Want we blijven tot op de dag van vandaag dus allemaal een tijdlimiet hebben, namelijk dit leven.
We vinden meestal op het einde der dagen dat we meer uit ons leven hadden moeten halen. Zelfs de mensen die al gigantisch veel uit hun leven hebben gehaald hebben spijt van mss gemiste kansen, want "wat als"? We vinden meestal dat we meer tijd hadden moeten krijgen en zijn naarstig op zoek naar de magische oplossing daarvoor. Vooruitgang op medisch vlak zegt daarop genoeg.
En ik spreek vooral over een tekort aan tijd, maar er zijn ook genoeg mensen die een teveel aan tijd hebben voor hun gevoel. Mensen die dagelijks lijden en niet meer kunnen. Mensen die zo uitgeput raken of verstrikt raken in zaken, dat ze bidden voor hun eind der tijd. Die elke dag wakker worden en hopen dat hun tijd is gekomen. Voor hun is er, erg genoeg, een teveel aan tijd. En dit is een donker besef, maar helaas ook realiteit.
Maar waarom houden we ons dan toch vast aan die uren, minuten en seconden, als we dan toch onze eigen tijd hebben? Als tijd voor ieder ander verschilt? Is dit de balans die we denken te hebben gevonden? Genoegen nemen met dat beetje “eigen tijd” tov de grootste “tijd van je leven” volgens de maatschappij? Daar is nergens een balans in te vinden. Hij slaat altijd door naar de verkeerde kant voor elke mens.
Het is een verplichting, het is orde, het is duidelijkheid, hoor ik verschillende mensen denken. Maar ook zonder tijd kan je orde hebben. Zonder de tijd zo krap te berekenen als we nu doen.
Dieren weten ook wat tijd is, want die hebben hun kweekperiodes, of hun dagelijkse jacht en dergelijke. Ook daar is een orde ingebouwd. Wel gebaseerd op andere termen dan onze termen voor tijd. Ook daar is het duidelijk. En ook daar moet de hele groep voor de jacht verzamelen bv.
Tijd hebben of geen tijd hebben: beiden hebben zowel voor als nadelen. Tijd hebben heeft als voordeel dat je bv een mooie dag en tijdstip die voor jou en je partner veel betekent kan uitzoeken om hem/haar ten huwelijk te vragen , of te onthouden hoe laat je kleine spruit geboren is en verjaardagen en feesten te vieren. Nadeel van tijd hebben: alles is beperkt. Ook ervaringen, alles is gebonden aan “van zolaat tot zolaat” of “van die dag tot die dag”, afspraken die elkaar genadeloos de hele dag opvolgen op je “nine to five-job” bv
Geen tijd hebben heeft als voordeel dat de mensen dus op een rustiger niveau kunnen leven. Alle verplichtingen nakomend, maar met een ander ritme, je leeft meer in harmonie met de natuur, want daar baseer je dan je biologische klok op ipv een piepende wekker langs je bed s'morgens. Geen tijd hebben heeft als nadeel dat je geen afspraken kan maken, dat je geen besef hebt van leeftijd, dat je bij wijze van elke maand je verjaardag viert omdat het lang geleden lijkt, dit als je je verjaardag kan beschrijven wegens tijd niet kennen. En er zijn er genoeg die hun verjaardag elke maand wel willen vieren, daar twijfel ik niet over
En wat als tijd zichzelf enkel herhaalt? “Ja, dan zouden wij er toch niet zijn en dergelijke, want als tijd zich herhaalt is er niets, want er was niets om te beginnen voor de oerknal, en ook de oerknal is bepaald door tijd, dus die heeft dan ook niet bestaan, dus tijd kan zich niet herhalen” Klopt, maar het moet dan groter gezien worden. Tijdperken, eeuwen, decennia enz.
Stel dat we in een looping zitten zonder er besef van te hebben, op de vooruitgang van de mensheid na dan. Tijd is opgedeeld in oertijd, middeleeuwen enz. Wat als de middeleeuwen gewoon een herhaling is van de oertijd, alleen gesofisticeerder? Want de mensheid is over het geheel hetzelfde gebleven: oorlogen hebben zich herhaalt, een mens overleeft als het erop aankomt alleen voor zichzelf, we planten ons nog altijd voort. Geld, macht, aanzien zijn nog altijd belangrijke waardes in tijden als nu, zowel als toen.
Dan heb ik het over in mijn ogen minder waardes, want er zijn natuurlijk ook andere waardes zoals veiligheid, liefde, saamhorigheid enz, dingen die in aanloop naar kerst volop aangesproken worden door verschillende reclames op tv, goede doelen enz. Ook daar is het weer “tijd” voor. En ook dat is een looping: elk jaar pasen, elk jaar sinterklaas, elk jaar kerst en nieuw enz enz. Elk jaar je verjaardag. Zitten we in een sleur en proberen we eruit te komen adhv vooruitgangen elke keer de looping heropstart, met modernisering als gevolg mss? Of blijft de tijd gewoon lopen?
Een continue herhaling zonder het te beseffen...Wat is dan het ergste? De herhaling of het niet beseffen? Als je het niet beseft is de herhaling niet zo erg, maar mis je dan niet een deel? Als je in de herhaling zit en het beseft, dan wil je er uit natuurlijk, dus dat is ook niet ideaal...Boeddhisten hebben daar de oplossing voor gevonden: reincarnatie. Een looping van levens. Lukt het in dit leven niet, dan lukt het in het volgende wel.
Oneindige tijd, als je nooit verlichting behaalt ten minste, anders eindigt ook daarin je tijd. En stel dat ieder mens vorige levens heeft: er zijn er weinig tot geen die het in dit leven nog weten. Voor hetzelfde geld is dit je tiende herhaling van je leven al en besef je het niet. Dan zit je je druk te maken dat je tijd tekort hebt, terwijl je alle tijd in de wereld hebt. Wat? Terwijl tijd niet eens een noemer is en je dus zonder tijd leeft. Want je leven blijft zich herhalen, die tijd blijft zich herhalen, en beseffen doe je het niet...
Dus bestaat tijd wel? Denken we niet alleen maar dat tijd bestaat? Willen we niet gewoon graag geloven dat tijd bestaat? Is het omdat de wetenschap veranderingen ziet in aarde en ruimte dat tijd automatisch hoort te bestaan? Is tijd niet meer dan een bandje dat zich eindeloos herhaalt? Een bandje dat speelt en waarvan je de muziek hoort zonder het te horen?
Ik wens in ieder geval iedereen de tijd van zijn leven in dit leven en dan is je alle tijd gegeven

 »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.